Despois de moitas conversacións con xente da parroquia que eran mozos e mozas nos anos 50 souben que

tradicionalmente as explotacións seguían un sistema semiextensivo do gando ovino ligado ó gando vacún,

compartindo pastos e incluso na maioría dos casos, as cuadras.

Nos seus primeiros momentos a ovella da raña

era compañeira inseparable da vaca parda

alpina formaba parte da cabaña de todos os

veciños da parroquia de Santa Comba.

            Nos tempos da mocidade de meu pai e miña nai a actividade pastoril dos rebaños da ovella da

raña era unha práctica de tipo comunitario onde as reses de todo o partido (Regocorto, Fleire, Casanova

e Busgardín) eran levadas ós pastos por quendas, dependendo do número de cabezas do rebaño. Cada

cinco reses, un día de pastoreo.
           

Pola mañá, cada día, un dos veciños subía ó monte con todos os rebaños do partido e pola noite voltaba

con eles, distribuindo as reses nas casas de cada gandeiro. Debido á apararición das vacas de producción

leiteira, o pastoreo das ovellas quedou relegado ás zonas de mala e escasa productividade, polo que

reduciron o número de crías e descendeu a súa calidade.